Durven te praten!

Mijn psychiater denkt dat ikzelf beter ben geworden in praten over mijn situatie en gevoelens, dat ik “stappen heb gemaakt” de laatste tijd, maar ik denk dat het meer met de Sertraline te maken heeft. Waar ik voorheen over sommige zaken niet kón praten (fysieke reactie, keel dicht, enzovoorts), en over andere zaken alleen met grote moeite, praat ik er nu een stuk makkelijker over. Het is nog steeds niet makkelijk natuurlijk, maar wel makkelijker dan voorheen. Toen mij door de psycholoog bij het autisme-centrum verteld werd dat ik een ontwijkende persoonlijkheidsstoornis had ben ik daarover gaan lezen.

Stukje uit Wikipedia: “De ontwijkende persoonlijkheidsstoornis (OPS) is een persoonlijkheidsstoornis die zich kenmerkt door geremdheid en het gevoel minderwaardig te zijn. Tevens zijn mensen met OPS meer dan normaal gevoelig voor kritiek of een negatief oordeel. Mensen met deze aandoening beschouwen zichzelf als sociaal ondergeschikt of onaantrekkelijk. Ze hebben behoefte aan sociaal contact, maar vermijden dit uit angst om afgewezen te worden. De stoornis openbaart zich doorgaans in de vroege volwassenheid. Naar men aanneemt is de oorzaak afwijzing door ouders of leeftijdsgenoten (bv. pesten) in de vroege jeugd. Of de aandoening een gevolg is van sterke sociale controle in de jeugd, wordt nog onderzocht.”

Avontuurlijk ingesteld als ik ben, besloot ik mezelf recentelijk te dwingen met een enkeling over mijn problemen te praten. Bij een vriendin ben ik heel erg open geweest, bij een ander heb ik het wat omfloerst gebracht, maar wat zo enorm fijn was om mee te maken was dat ze allebei zo lief en begripvol reageerden. Dat soort dingen zijn enorm belangrijk bij het overwinnen van je angsten! Ik ben blij dat ik het heb aangedurfd.

HET VOELT ECHT HEEL FIJN!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *